Senin Hiç Planların Yarım Kaldı mı?

3
Paylaş

Bir arkadaşım vardı. Adı Mehmet. İzmir’de uzun süre görüşemedikten sonra bir Beşiktaş – Fenerbahçe maçının sonrasında Isparta’da denk geldik. O da üniversiteyi Isparta da kazanmış, sevindim görünce. Uzun süredir görüşmediğimizden numaralarımızı aldık, buluşmak için sözleştik. Gurbet hayatı zaten insan dertleşecek bir tanıdık arıyor. Buluştuk o hafta sonu. Koyu bir muhabbete koyulduk.

Oradan buradan futbol, güncel, okul derken akşamı ettik. O gün bizim evde kalalım dedik. Eve gitmek için yola koyulduk. Enteresan bir şey oldu yolda giderken bayıldı bizim Mehmet, ne yapacağımı bilemedim. Hastaneye gittik hemen serum falan, soğuk algınlığı dediler döndük eve. Film dizi getirmiş gelirken yanında, onları izledik. Bir de bir kızdan hoşlanıyormuş onu anlatmıştı. Akıl verdik birbirimize. Gelecekle ilgili planlarımızdan konuştuk. Mezuniyetten sonraki hayat, işler, evlilik vb. Hatta bir de tatil planı yaptık.

Bitmek bilmedi muhabbetimiz. Sonra yine mutlaka görüşelim diye sözleşip ayrıldık sabah. Görüştük de birkaç kez daha. Sonra bir süre sonra haberi geldi. Bizim 20 yaşındaki genç kardeş Mehmet kanser olmuş. Kan kanseri. Erken teşhis olduğundan tedaviye başlandı hemen. Okulu bırakmak zorunda kalmış tedavi için. Benim ise o sıralar en büyük dertler vizeler, finaller derken Mehmet’in saçlar kaşlar falan kemoterapi yüzünden dökülür olmuş.

Hatta Facebook’tan konuştuk o sıra Vınn almışlar hastanede kalıyor diye Mehmet’e. Dedi ki “Ya kardeşim ne zor işmiş, çok ağrı yapıyor bu tedavi, çok yorgun düşüyorum. Bir de bizimkiler üzülmesin diye saçlarımı sıfıra vurdurdum böylece döküldüğünü de anlamaz, üzülmezler hı? Hem böyle de yakıştı he, bitsin tedavi bir ara bu imajla gezeyim” O an içim çok burkulmuştu bu sözüne. Tabi çaktırmadım. Dedim: “Yakışmıştır tabi kardeşim ya.” Tebessüm ettik zaruri belki de. Bu arada benim dertler yine benzer şeyler. Onunkinin yanında lafı bile edilmeyecek sıkıntılar. Bir süre daha geçti. Yine denk geldik Face’de çevrimiçiydi. Tedavi iyiye gidiyormuş. Çok sevindim. Hatta “Okula dönme ihtimalim var.” dedi. Daha da sevindim.

Isparta’dan Antalya yakındır. Otobüsle iki saatte sahildesin. Bana dedi ki “Ceyhun iyi sıkıldım bu tedaviden bilader ya bitsin de artık senle şu sözleştiğimiz Antalya tatilini yapalım.” Dedim “Yapalım tabii kardeşim Akdeniz sahilleri bizi bekliyormuş zaten.” O da bana hiç unutmadığım o sözü etti; ‘GİDİCEZ DE Mİ CEYHUN GERÇEKTEN, SÖZ MÜ?”. “Gidicez tabii kardeşim merak etme Allah’ın izniyle söz veriyorum.” dedim. Ve bir süre daha geçti vize haftasıydı bizim. Bir telefon geldi ortak arkadaşımızdan. Mehmet sözünde durmamış, Hakk’ın rahmetine kavuşmuş. Hani gidecektik, hani planlar, hani Akdeniz sahilleri? Öğle Namazına müteakip uğurlanacakmış Mehmet.  Benim yine onunkinin ve ailesinin yanında ağza alınmayacak dertlerim devam ediyordu. Vizem vardı Isparta’daydım. Gidemedim diye çok üzülmüştüm. İçimde ukde kalmıştı. Ama şimdi bu yazı sayesinde bir sürü Fatiha yollanmasına vesile olacak ve kabri genişleyecek İnşallah. O gün maçtan sonra ve daha sonra buluştuğumuzda, aklımızda hiçbirimizden birinin mekân değiştireceği gelmemişti.

Planlar hep ileriye, geleceğe doğruydu. Daha Antalya’ya gidecektik. Tatil yapacaktık. Okula devam edecekti. İmaj yapacaktı. Belki o kıza açılacak ve evleneceklerdi. Ama olmadı. Yapamadı, edemedi, açılamadı, evlenemedi. Ve bir daha hiç çevrim içi olmadı! Belki de biz de geleceğe yönelik planlarımıza ulaşamayacağız. Bugün ne kadar bizim de her an ölebileceğimiz aklımıza geldi ki! Kaç kişiye söz verdiniz bugün buluşmak için. Belki de son günümüz. Son kez konuşuyor, son yemek, belki de son tövbe, son namazımız? Nedir bizdeki bu hep burada kalacakmış triplerimiz. Günde üç yüz elli bin kişi ölürken niye hiç ölmeyecekmiş gibi davranıyoruz ki?

Rabbim Mehmet’in ve bizim tüm günahlarımızı affetsin, bağışlasın inşâAllah. Cennet’te birlikte olmayı nasip etsin.
Bu arada Mehmet’in söz verdiğim Akdeniz tatilinde inşâAllah Cennet sahillerinde sonsuz kat fazlası güzelliğiyle birlikte olmak duasıyla. Allah’ın rızasını kazanıp, Cennet’te birlikte olabilmek için elimden geleni yapacağım söz veriyorum.
Allah rahmet eylesin sana ve tüm ölmüşlerimize. Vesselam.

Paylaş

3 yorum yapılmış. Sende yap :)

  1. Yasemin 30 Eylül, 2015 at 21:10 Reply

    Ağlattı bu… Rabbim mekanını cennet eylesin inşallah. Her sözün başında kısmetse, Allah nasip ederse demek lazım. Bir sonraki nefesimizin garantisi yok.

Yorum Yap